Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2011

Ήγγικεν η ώρα;




Σεπτέμβριος μήνας,ίσως ο πιο παράξενος και συνάμα βαρετός για έναν πρωτοετή φοιτητή(όπως εγώ),που περιμένει να τακτοποιηθεί και να πάει να σπουδάσει σε άλλη πόλη.Είναι στιγμές που περνάει όλη η ζωή από μπροστά σου σαν ταινία μικρού μήκους,βλέπεις πρόσωπα που αγάπησες,μίσησες,μέρη που νοσταλγείς,στιγμές με παρέες(οι λεγόμενες καφρίλες)και στιγμές πόνου και ψυχικής οδύνης.Μοιραία αναζητούμε την έναρξη της νέας ζωής εμείς οι πρωτοετείς,διότι η "κυρία" Διαμαντοπούλου και οι Αμερικανοτσολιάδες όπως μας αποκάλυψαν (ακόμα και) τα wikileaks,προσπαθούν να μετατρέψουν το ελληνικό πανεπιστήμιο σε τσιφλίκι εμπόρων.Δεν είναι αυτό το θέμα της ανάρτησης βέβαια,αλλά ας κάνω μία χρήσιμη παρένθεση.Είναι εύκολο αγαπητέ GAP να βαφτίζεις το ελληνικό πανεπιστήμιο β'κατηγορίας παραμυθιάζοντας τους ψηφοφόρους-ανδρείκελα-άβουλα όντα,ώστε να γίνει το Πανεπιστήμιο ένα νέο deree,new york college και δεν ξέρω γω τί άλλο.Δίδακτρα,δαπ-νδφκ και άγιος ο Θεός.Καλά το πώς φχαριστήθηκα που ο Σαμαράς διέγραψε τον επικεφαλή της ΔΑΠ στο οικονομικό πανεπιστήμιο της Αθήνας επειδή το έπαιξε Roza Luxemburg δεν λέγεται.Μαλάκα νεοφιλελεύθερο- κομματόσκυλο να μάθεις τί κόμμα υπηρετείς και μετά να το παίξεις επαναστάτης.Κλάψε τώρα στον daddy και στο girlfriend στο villa mercedes.
Προσωπικά για να μπώ στο θέμα μας, πετάω την σκούφια μου που εγκαταλείπω την πόλη έκτρωμα που ακούει στο όνομα Αθήνα.Κακή ποιότητα ζωής,άγχος και τα γνωστά.Έτσι κι αλλιώς για να μιλήσουμε και για τα του οίκου μας δεν αντέχω να μου λένε "κλαψ κλαψ δεν θέλω να φύγω θα χάσω τους φίλους μου,μαμάαα".Είμαι φανατικά υπέρ οι νέοι να φεύγουν από τα σπίτια τους μετά τα 18,πρέπει ο νεοέλληνας να αποβάλλει αυτή την νοσηρή ασθένεια και επιβάλλεται και ο γονιός να καταλάβει ότι το παιδί μεγάλωσε και δεν θα το νταντεύει νυν και αει.Επίσης ο νεοέλληνας ΠΡΕΠΕΙ να μάθει ότι η ζωή μετά τα 18 λέγεται μεταβατική,επειδή χάνεσαι με πολλούς φίλους/ες αλλά κερδίζεις άλλους τόσους/ες,αναντάμ παπαντάμ λέμε!
Θυμάμαι ακόμα όταν γύρναγα από Κρήτη(τόπος καταγωγής και ο νέος τόπος διαμονής μου),έβλεπα τον Πειραιά σαν σύμβολο των υποχρεώσεων σχολεία-φροντιστήρια και σια(ααα ξέχασα και θυμόμουν τα πέτσινα πρωταθλήματα του θείου Κόκκαλη),πλέον θα τον αντικρίζω από άλλη σκοπιά.Είναι και αυτό μία αρχή σωστά;

2 σχόλια:

  1. Σωστότατος ρε! Έχει καταντήσει αηδία πλέον ο γαλουχισμός των 18άρηδων..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σωστος.
    Τωρα, γι αυτους που εμειναν στο πατρικο τους στη διαρκεια των σπουδων τους τα πραγματα ειναι πολυ απλα πιστευω. ειναι καθαρα στο χερι τους το πως θα τους αντιμετωπιζουν οι γονεις τους.
    οι γονεις θα σε βλεπουν παντα σαν το μικρο παιδι που χρειαζεται προστασια κλπ κλπ. αν εσυ δεν τους δειξεις οτι οκ, μενουμε μαζι, αλλα πια ειμαι ενηλικος-η, ξεκινω ενα αλλο κεφαλαιο στη ζωη μου και δεν θα μου φερεστε οπως οταν ημουν 15, αυτοι (εκτος μερικων εξαιρεσεων) θα σε αντιμετωπιζουν παντα σαν 15χρονο. Ειναι στο χερι του καθενος να βαλει τα ορια του..

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Γράψε ό,τι θές κερνάει το κατάστημα...