Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2012

Μια παλιά συνέντευξη με τον Γιώργο Χατζηπαύλου!



Δημοσιεύω μια συνέντευξη του Γιώργου Χατζηπαύλου στο παλιό μου μπλογκ τον Οκτώβριο του 2009.



1)Αι δυο μονόλογοι και φέτος, και stand-up comedy,τί περιπου θα δεί κάποιος κοντα σας;;
Μια κωμωδία με την αυστηρή έννοια της λέξης γιατί το stand up comedy ήταν πάντα το πιο δυνατό και ουσιαστικό είδος κωμωδίας εφόσον δεν βασίζεται σε ρόλους αλλά στο κείμενο. Επιπλέον σου δίνει τη δυνατότητα να καλύπτεις κάθε θέμα της καθημερινής ζωής (σχέσεις, παιδιά, γονείς, καταστάσεις που όλοι ζούμε γενικά) ή επικαιρότητας (πολιτική, κοινωνία). Άλλωστε στην κωμωδία η μεγαλύτερη επιβράβευση είναι όταν ο κόσμος γελάει γιατί ακούει ή βλέπει πράγματα που έχει ζήσει αλλά εκείνη τη στιγμή δεν είχε το χρόνο ή την πολυτέλεια και την ψυχραιμία να σταθεί και να εντοπίσει το αστείο του πράγματος. Γιατί όπως λένε, η κωμωδία τελικά είναι δράμα συν χρόνος.
2)Εκτός από θέατρο και ραδιόφωνο freedom 88,9,αλήθεια υπάρχει ελπίδα στο ραδιόφωνο να αποκτήσει ξανα ο παραγωγός κάποιο ρόλο μακριά από τυποποιημένες playlists με "φθηνη" μουσικη;
Αφενός είναι επιλογή του παραγωγού γιατί πάντα έχεις τη δυνατότητα να κάνεις τις παρεμβάσεις και τις επεμβάσεις σου αλλά εξαρτάται κι από το μέσο. Υπάρχουν σταθμοί που δεν επιτρέπουν την προσωπική πρωτοβουλία. Ο FREEDOM 88,9 δεν ανήκει σε αυτούς. Έχεις απόλυτη ελευθερία επιλογής μουσικής και έκφρασης, εντός κάποιον κανόνων πάντα που ορίζουν την ταυτότητα του σταθμού. Φυσικά υπάρχουν σταθμοί που παίζουν «εύκολη» μουσική αλλά κι αυτή έχει το ρόλο της. Ο καθένας επιλέγει σύμφωνα με τις ανάγκες και το γούστο του. Δεν βάζω ταμπέλες καλή ή κακή μουσική. Υπάρχουν απλά πολλά διαφορετικά είδη που αγγίζουν κατά περίσταση ορισμένους ανθρώπους. Από εκεί και πέρα όμως πρωταρχικό ρόλο στην καλλιέργεια της μουσικής παιδείας τον κύριο λόγο έχει η προσωπική αναζήτηση και καλλιέργεια. ΟΚ, ακούω ή βλέπω κάτι αλλά δεν πρέπει να μένω εκεί. Ειδικά σήμερα που χάρη στο διαδίκτυο η πρόσβαση σε πληροφορίες και μουσική είναι πανεύκολη.
3)Πιστεύεις ότι υπάρχει μέλλον στην ελληνική μουσική, μπορεί το ποιοτικό να κυριαρχήσει;
Και μέλλον και παρόν και παρελθόν. Άλλωστε πάντα έχουμε την τάση να υποβιβάζουμε κάτι όταν συμβαίνει τώρα και να το εξυψώνουμε μετά από χρόνια, ειδικά αν έχει αντέξει. Πολλοί καλλιτέχνες που σήμερα θεωρούνται ιερά τέρατα, στην εποχή τους δεν αντιμετωπίζονταν σαν κάτι ιδιαίτερο. Σίγουρα οι φρέσκιες ιδέες λείπουν από την εποχή αλλά όχι εντελώς. Σκοπός είναι να αυξάνονται και το διαδίκτυο θα βοηθήσει σε αυτό. Σήμερα ένα γκρουπ μπορεί να έχει με ελάχιστο κόστος ένα μικρό στούντιο ηχογραφήσεων στο σπίτι αλλά και τη δική του σελίδα ώστε να φτάνει η μουσική του σε ανθρώπους με τους οποίους δεν έχει άμεση επαφή. Άρα μάλλον ζούμε σε μία μεταβατική περίοδο και η νέα γενιά ψάχνει και μοιραία κάποια στιγμή θα συντονιστεί και θα δώσει μαζικά πολύ καλά πράγματα. Ήδη το βλέπουμε και περιμένουμε να γίνει ακόμα μεγαλύτερο!

4)Μιας και είσαι λάτρης της ροκ μουσικής,μπορείς να μου πείς τι είναι για σενα ροκ;
Το μουσικό είδος που επικοινωνεί καλύτερα από κάθε άλλο με όλα τα είδη τέχνης. Ποίηση, ζωγραφική, λογοτεχνία… Αναζητώντας το υπόβαθρο καλλιτεχνών της ροκ θα τα βρεις όλα αυτά. Μελοποιημένα ποιήματα, βιβλία τα οποία έγιναν τραγούδια, πίνακες ζωγραφικής που έγιναν εξώφυλλα κι ένα σωρό άλλα.
5)Τί μουσική και ποιους καλλιτέχνες γούσταρες μικρός;
Ροκ και πάλι ροκ. Και λίγο χιπ χοπ, ειδικά την εποχή που μεσουρανούσαν οι Public Enemy. Το άπαν όμως στη μουσική για μένα ήταν και είναι οι Beatles. Είναι τόσοι πολλοί οι λόγοι και κάθε μέρα ανακαλύπτω κι άλλους. Ας πούμε απλά ήταν το πρώτο βήμα για έναν κόσμο που μέχρι τότε αγνοούσα.
6)Πότε αποφάσισες να ασχοληθείς με την υποκριτική;
Μάλλον ακούσια προέκυψε. Ξεκινώντας από το stand up comedy ήρθαν τα Σκερτσάκια που θεώρησα καλή ιδέα. Έγραφα, έπαιζα κι από εκεί και πέρα άλλαξε λίγο ο επαγγελματικός προσανατολισμός μου χωρίς να το καταλάβω. Προς το καλύτερο θεωρό αλλά θα δείξει!
7)Στα της πολιτικής τώρα πώς βλέπεις τα πράγματα με το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία;
Το ΠΑΣΟΚ είναι σαν ένα παλιό μπουφάν που έχεις στη ντουλάπα σου αλλά για πολύ καιρό δεν φορούσες με αποτέλεσμα όταν το βρεις να είναι σαν καινούργιο. Αλλά δεν είναι και το ξέρεις. Απλά στην αρχή χαίρεσαι. Σε λίγο όμως θα θυμηθείς για το είχες ξεχασμένο τόσο καιρό εκεί. Το ίδιο βέβαια ισχύει και με τη ΝΔ. Αλλά αυτό είναι το άλλο μπουφάν που θα βρεις όταν βαρεθείς το ΠΑΣΟΚ.
8)Η αριστερά στη χώρα μας μπορεί να πρωταγωνιστήσει δυναμικά και να χτυπήσει το δικομματισμό;
Αυτά αποδεικνύονται μόνο ιστορικά και μέχρι στιγμής ο δικομματισμός δεν έχει φθαρέι στο ελάχιστο.
9)Με την παιδεία πώς τα βλέπεις,είναι τελικά τόσο σημαντικός ο θεσμός των πανελλαδικών;
Σίγουρα όχι τόσο όσο η προσωπικότητα και το πάθος που έχει ο καθένας για όσα θέλει να πετύχει και τον τρόπο ζωής που επιθυμεί. Οι πανελλαδικές εξετάσεις είναι ένα μέσο αλλά όχι το μόνο και δεν αρκεί η επιτυχία στις εξετάσεις για να εξασφαλίσει όσα κανείς ονειρεύεται. Άλλωστε η παιδεία στην Ελλάδα έχει τεράστια κενά τόσο στο σχολείο όσο και στο πανεπιστήμιο, τουλάχιστον ως προς τα ερεθίσματα που παρέχει ώστε να σε παρακινήσει να ψάξεις μόνος τι υπάρχει πέραν από αυτή.
10)Υπάρχει θρησκοληψία στην Ελλάδα;
Ναι αλλά θεωρώ σε λογικά επίπεδα σε σχέση με άλλες «προοδευτικές χώρες».
11)Εσύ ο ίδιος πιστεύεις στο Θεό;
Ναι αλλά με την αίσθηση του σεβασμού σε όσα πρεσβεύει ένα σύστημα αξιών όπως ο χριστιανισμός κι όχι με το φόβο της αόριστης κρίσης. Πολλά πράγματα που αποτελούν ανθρώπινη παρέμβαση με βρίσκουν αδιάφορο. Στη συνολική εκτίμηση όμως της θεωρίας και ενός συστήματος ηθικής είμαι σύμφωνος. Όχι ότι άλλες θρησκείες ισχυρίζονται το αντίθετο. Απλά αυτήν την γνωρίζουμε πολύ καλύτερα. Όπως και να έχει όμως η ζωή κι ο εαυτός μας, μας κρίνουν πολύ πιο γρήγορα από ότι φανταζόμαστε.
12)Πώς αντιμετώπισες την εξέγερση των νέων το Δεκέμβρη του 2008;
Σε ότι αφορά τις μαθητικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις και μόνο αυτές, κρατάω αυτό που είπε κάποιος, ότι οι νέοι δεν είναι τόσο κοιμισμένοι όσο πιστεύουμε. Ας μην τους οδηγούμε στην αγανάκτηση.
13)Τελικά οι γνωστοί-άγνωστοι βρίσκονται στα Εξάρχεια όπως υποστηρίζει ο Χρυσοχοίδης ή πίσω από τα έδρανα;
Πριν φτάσουμε εκεί έχουμε τόσα άλλα να λύσουμε!
14)Η τρομοκρατία είναι μία νόστιμη καραμέλα που χρησιμοποιείται για την περιστολή των ελευθεριών;
Επίσης πριν φτάσουμε εκεί υπάρχουν άλλα που πρέπει να δούμε. Για παράδειγμα περιστολή ελευθεριών θεωρώ και τα τηλεφωνήματα από εταιρίες, τράπεζες και πολιτικούς που δεν σε γνωρίζουν. Γιατί να βλέπεις άγνωστο αριθμό και να φοβάσαι να απαντήσεις;
15)Όντας άνθρωπος της τέχνης,πιστεύεις ότι η τέχνη έχει φθαρεί λόγο της εμπορευματοποιήσης που υφίσταται;
Η τέχνη δεν φθείρεται. Μεταλλάσσεται ανάλογα με την εποχή. Κάποιες περίοδοι δίνουν βαθιά αίτια δημιουργίας και προσφέρουν σπουδαία έργα κι άλλες είναι πιο χαλαρές και δεν βγάζουν κάτι ιδιαίτερο. Νομίζω ότι διανύουμε μία πιο χαλαρή περίοδο χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αξιόλογα πράγματα. Η διαφορά είναι ότι το μεγαλειώδες απλά συμβαίνει. Δεν φωνάζει, δεν διεκδικεί την άδικη αναγνώριση. Σε αντίθεση με το μέτριο που φωνάζει γιατί αλλιώς δεν υπάρχει περίπτωση να το δει κανείς. Όπως λέει κι ο λαός τα άδεια βαρέλια κάνουν πιο πολύ θόρυβο.
16)Επίσης στην τέχνη μπορούμε να εντάξουμε και τα έργα με άσεμνο υλικό;
Ανάλογα. Δεν είμαι υπέρ της πρόκλησης μόνο και μόνο για να γίνει ντόρος.
17)Για να κλείσουμε κάπως πιο ανάλαφρα πιστεύεις ότι το ιντερνετ και τα προγράμματα τυπου facebook κτλ,έχουν συρρικνώσει την άμεση επαφή,ακόμα και στον τομέα "καμάκι";
Εγώ είμαι της παλιάς σχολής. Παρακολουθώ όλες τις νέες τεχνολογίες αλλά δεν αντικαθιστώ την ανθρώπινη επαφή με κανένα μέσο.
18)Τέλος αφού σε ευχαριστήσω θα ήθελα να μας πεις τον αγαπημένο σου στίχο ή γνωμικό που έχεις ακούσει από κάποιον;
Έτσι είναι άμα έτσι νομίζετε. Πιραντέλο.

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2012

Διαβάστε το!


Διαβάστε κείμενό μου που δημοσιεύεται στο "Ρέθεμνο news".Η κρίση μέσα από τα μάτια των καλλιτεχνών
Γιατί αυτοί ίσως ξέρουν καλύτερα και άπό τους "εμπειρογνώμονες" που μας πλασσάρονται καθημερινά από τα μέσα μαζικής εξημέρωσης.Μια διαφορετική φωνή βρε αδερφέ!Γιατί σιχάθηκα να ακούω τους μίζερους με τις παλιομοδίτικες γραβάτες που μυρίζουν ναφθαλίνη και κακομοιριά.Νισάφι πια.

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2012

Νίκος Ζερβός:Αντε χάσου από την Ελλάδα θρασύδειλε!




Τολμάει και το δείχνει.Δεν κρύβεται.Κατακεραυνώνει καθημερινά μέσα από την προσωπική του σελίδα στο facebook πολιτική και showbiz.Ένας καλλιτέχνης που βράζει το αίμα του και προκαλεί με την προχωρημένη σάτιρά του.Νίκος Ζερβός λοιπόν.

Στον Μάνο Κανδεράκη

1)Πες μας για τη νέα σου ταινία με τίτλο Σαπίλα Ξεφτίλα και Τεκίλα.Πώς αντιμετωπίστηκε από τους τηλεκριτικούς;

Διχασμένα , άλλοι είπανε ένα γρήγορο κολαζ με ρυθμούς πολιβόλου κι άλλοι οπως ο Ζουμπουλάκης είπανε η απόλυτη καφρίλα , και συμφωνώ ...αυτό πήγαμε να δείξουμε.

2)Σαν άνθρωπος του καλλιτεχνικού χώρου,πώς βλέπεις το περπάτημα του Έλληνα;Είναι πιο βιαστικό πλέον;Έχουμε πέσει σε εθνική κατάθλιψη ή είναι υπερβολές των media;

Σαφώς σε εθνική κατάθλιψη που τα μμε την κάνουν χειρότερη με την τρομολαγνεία.

3)Είσαι από αυτούς που έχεις κατακεραυνώσει με την κριτική σου τον Γιώργο Παπανδρέου.Τελικά είναι ο κύριος υπαίτιος της σημερινής κατάντιας;

Οι προηγούμενοι ηγέτες δεν έχουν ανάλογο μερίδιο ευθύνης; Είναι ο βασικός μοχλός που χρησιμοποιούν οι μεγάλοι τραπεζίτες για να τσακίσουν την Ελλάδα.

4)Παρατηρείται μια αδιαφορία ώς προς τα κόμματα πλέον.Καθώς και ο Σαμαράς αλλά και η αριστερά δεν εμπνέεουν εμπιστοσύνη.Εσύ πιο θεωρείς το λιγότερο βλαβερό κόμμα που σε κάνει και ελπίζεις.


Προς έκπληξή σας τον Σαμαρά τον θεωρώ ικανό να φέρει μια ισορροπία.


5)Εκτός από την Ελλάδα που προβάλλεται στις μέρες μας από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης,υπάρχει και η "Παράλληλη Ελλάδα".Δηλαδή άνθρωποι του πνεύματος που προσφέρουν στην χώρα.Έχεις εντοπίσει αντίστοιχα άτομα και γιατί;


Ο Χάρυ Κλυν,ο Ιατρόπουλος,ο Τατσόπουλος κι εγώ όπως και άλλοι ασχολούμαστε,δεν θα γίνω εγώ κριτής των υπολοίπων για το καλλιτεχνικό τους έργο,κρίνετε εσείς.Στο σινεμά δυστυχώς παρατηρούμε μια τάση κουλτουρο-μπλόφας.


6)Ως κάτοικος Αθηνών και ενεργός πολίτης καθώς ήσουν ηποψήφιος περιφερειακός σύμβουλος με τον Δημαρά.Πώς κρίνεις το έως τώρα έργο του Καμίνη;

Ποιό έργο??ποιανού Καμίνη??


7)Η άποψή σου για τον πρωθυπουργό Λουκά Παπαδήμο


Καλός τραπεζίτης και συνεργατής της goldman sachs .


8)Πιστεύεις ότι η Ελλάδα θα χρεοκοπήσει;


Εκεί το πάνε.Είναι στημένο το παιχνίδι.


9)Πολλοί λένε ότι τα δεινά ξεκίνησαν το 1981 με τον Ανδρέα Παπανδρέου όταν για πολλούς τριπλασίασε το χρέος.Συμφωνείς;


Ο Παπανδρέου άνοιξε πρώτος το χορό των δανείων με το ίδρυμα ροκφέλερ.Τα νούμερα του χρέους μιλάνε από μόνα τους.


10)Άμα σκηνοθετούσες ένα δελτίο ειδήσεων.Τί μουσική θα έβαζες και πώς θα το ονόμαζες;


Τα στρουμφάκια ή το gummy bear του Υφαντή!


11)Στην αγαπημένη σου showbiz τώρα.Τελικά σε αυτή την χώρα είναι πιο επικίνδυνη η σωματική ή η πνευματική πορνεία;


Η πνευματική η σωματική μπορεί να γίνει και συνειδητά την πνευματική μπορεί και να στην επιβάλουν χωρίς να το καταλάβεις.


12)Τέλος για δώρο σου χαρίζω ένα 24ωρο με τον Γιώργο Παπανδρέου.Τί θα του έλεγες;


'Αντε χάσου από την Ελλάδα θρασύδειλε!



Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2012

Γκρίζα Πολιτεία!


Αθήνα και επίσημα πλέον η πόλη φάντασμα.Η πόλη που παρακολουθεί Τρέμη και δεν βγαίνει να περπατήσει στην Ερμού.Η πόλη που προτιμάει το facebook από το ουίσκι στο μπαρ.Η πόλη που προτιμάει το γκρίζο από το πράσινο.Δύσκολοι καιροί σαφώς.Όταν πλέον μας κυβερνάνε και επίσημα οι τράπεζες και τα τσιράκια της Goldman Sachs,και καθημερινά ζούμε το δράμα έξοδος από το ευρώ εκεί πάει η κατάσταση.Θλίψη.Απογοήτευση.Όμως ας προσπαθήσουμε μέσα από το σκοτάδι να δούμε και λίγο φως.Κάπου θα υπάρχει.Τοίχο τοίχο άμα πάμε.Ας ψαχτούμε λίγο παραπάνω.Ας μην ακούσουμε το "πουτάνα στην ψυχή" του Οικονομόπουλου αλλά το sun is shining του Bob Marley.Όπως σοφά λέει ένας διανοούμενος της εποχής μας ο Γιάννης Ζουγανέλης.
Δεν θα μας τρελάνουν δεν θα μας αποδιοργανώσουν είναι ανίκανοι να μας διαλύσουν.Έχουμε ο ένας τον άλλον.Πρέπει να βρεθούμε μεταξύ μας οι άνθρωποι.Να εφαρμόζουμε την δημιουργικότητα μας. Να ενεργήσουμε,με γνώμονα το δίκαιο.Οι ιδεολογίες δεν πτωχεύουν όταν ισορροπούν ανάμεσα στην αλήθεια τον σεβασμό στον αδύνατο,τη πίστη στη πατρίδα το πολιτισμό. Ο καπιταλισμός αυτοαναιρείται,και όσοι τον στηρίζουν μισούν τους λαούς.Οι πολίτικοι διαπραγματεύονται συμφέροντα λίγων.Να προσέξουμε τις επιλογές μας,να δείξουμε τη δύναμη μας να τρομάξουν οι σιδεροθωρακισμενοιΚαι ας συνεχίσουμε στο ίδιο μήκος κύμματος με τραγουδάκι.Από Ψυχόδραμα.Που βάζει το μυαλό μας στην διαδικασία της σκέψης.Το τραγούδι λέγεται Γκρίζα Πολιτεία.
Τελικά δεν ήταν μια υπόθεση ρουτίνας όπως πίστευα τότε.Τελικά και ο διευθυντής και τα παιδιά με τα πόδια πάνω στα γραφεία, όταν γέλαγαν μαζί μου ήταν γιατί βλέπαν μακρυά..Όχι όμως τόσο μακρυά όσο εκεί που πρόκειται να φτάσω εγώ τώρα..Γλυστράς μέσα σου και είναι σαν να πέφτεις με αλεξίπτωτο.Κι αν κρατάς την αναπνοή σου και πηγαίνεις χωρίς να αντιστέκεσαι, θυμάσαι όλους αυτούς που έκαναν το ίδιο πριν από εσένα, όλους αυτούς που πέταξαν στο κενό κάτω από ένα λευκό αλεξίπτωτο.Ένα μάτσο κορόιδα και χαμμένους χωρίς μέλλον, δουλειά και ηλικία που κυνηγάν ακόμα ένα όνειρο με γυναικείο όνομα....Θα'χω λοιπόν καλή παρέα απόψε.. Ζωή φυτρώνει μέσα από το άψυχο τσιμέντοκαμμένη γη μετά το πέρασμα του μαύρου δράκουτο μέρος που άλλοτε ξεχείλιζε ζωή, κοιτάς τώρα τοπίο θανάτουτο χειρότερο όνειρο που είδαν ποτέ τώρα σ'επισκέπτεταικάτω από στολές κι άστρα κρύβεται, ανθρώπου μορφή πήρεπίσω από έδρανα καβατζωμένος να επιβάλλεται ύπουλα γιαψυχολογικό πόλεμο εκπαιδευμένος άριστα ματα εδάφη που όλοι στεκόμαστε σείονταιη ατμόσφαιρα μαρτυρά τη ψευτιάη καρδιά κι ο νους μας πάλι όπως ποτέ άλλοτε κάτι κάποιοι ψυλιάζονταικι άλλοι πρέφα το διάβολο πήρανξέρουν πως ανθρώπινα πάθη φωλιάζεικι ανάλογα μεταλλάσσεταικάθε από μέταλλο, όπλα, χρήμα μ'αίμα βαμμένογεννά καταστολής μέσα με προσωπικό κι υπηρέτεςνεκρές συνειδήσεις, αφέντες κι άντρεςο δράκος διψά για ψυχές κι ειδικά για αυτές που είναι αμόλυντεςκατατάσσομαι στον υπόγειο σταθμόμας αποκαλούν αλλιώς άγρυπνες οντότητεςχωμένοι σ' αβύσσους που φως δε φτάνεισε κορυφές που η έλλειψη οξυγόνου ίσως να τρελάνειμικρόφωνο κρατώ σαν φακό μες στο άπλετο σκότοςγια το επόμενο βήμα μου το ελάχιστο φωςπάσχει απ'το φαινόμενο domino, μείνουμε όλοι εκτόςανέλπιδος ρεαλισμός κι όποιος ποζάρει είναι περιττόςτώρα απ'τη λυρική μου κάνει να κείτεται νεκρός...

χαμένοι νόμοι, ενοποίηση, κόσμος φθοράςσκοτώνει μια γενιά που άνθισε μέσα στην ύπνωσηαγχόνη που σφιχτά τυλίγει το λαιμόστοιχειωμένα χαλάσματα και tethraμάστιγα, λιωμένη κόλαση σ'ένα κουτάλισφαίρα χωμένη στη θαλάμηπανικός, πλεκτάνη, μια φορά μονάχα φτάνειπούστης, μπάσταρδος κι αλάνισε τρελό χορό, σκόνη, κυνήγι δράκουφόβος, όλεθρος, θανατικές ποινές μπροστά στο πέρασμαφωνές που σε καλούν μες στη διάσπασηηρεμιστικών ακόρεστη κατάπωσηωδή στη νεκρανάσταση, φιάλες αίμα, άσπρες κόρεςγάγγραινα, πληγές, σάπιες επάνω σε ψυχέςαϋλες μορφές και ανασήστασηστη διαστροφή φονιάδες μέσα στα καλντερίμιαένα στρες, εικόνες βίαςεναρμονισμός στο κόσμο των δαιμόνωνόραμα εκτός συνόρων, ψύχωσημικρόφωνα και υπογραφές στη σιωπηλή εξέγερσηενέσιμη ουσία, ξένη μες στη γκρίζα πολιτεία,ξένη μες στη γκρίζα πολιτεία, ξένη μες στη γκρίζα πολιτεία...

ζωή φυτρώνει μέσα απ'το άψυχο τσιμέντο μόνηπροκαλώντας πόνο ψάχνοντας το αντίδοτο που το σκοτώνειμόνο φόνοι, μέσα από χέρι που χαρτιά διπλώνειμα τι να πεις για κάποιον άνθρωπο που ακόμα και την ίδια του μάνα σπρώχνειρε στο κάτω-κάτω βρώμικοι είμαστε όλοιμέσα στην βρώμικη πόλη, κινούμενη ασθένειαμισάνθρωποι ζουν βολεμένοι σαν κώλοι καβατζωμένοιαν έχεις κομμάτι μυαλό μπορείς να καταλάβεις τι συμβαίνειπαραμένω εκείνος που απ'τα λάθη του ακόμα μαθαίνεικάθε βήμα που με πάει προς τα πίσω ίσον μια ακόμα μέρα χαμένηεδώ που ο δυνατός επικρατεί, βλέποντας τον αδύναμο να πεθαίνειέχω τόσα πολλά να σκεφτώ για μένακι επιπλέον ε να δω πως θα κρατήσω ψυχραιμία'βαλαν το λυκο να φυλάει τα πρόβατα στη χώρα μουτον λένε αστυνομία, με χρώματα μπλεεξαπλώνεται σα γαμημένη επιδημίαχαρακτηριστικό της εποχής είναι η αλαζονίαβουτιά στη παρακμή κάθε λανθασμένη πορείαγκρία κτίρια, επήρεια, διαδρομές με διπλοχτυπημένα εισητήριαένα στα δεκα εκατομμύρια ίσον τίποτακι οπωσδήποτε μουλωχτοί που κινούνται ύποπταπαντού γύρω μας αξιοπρέπειας καρκίνωματο αφήνω, μα θα σκάσω μύτη κάποια στιγμή εκρεμμεί ξεπλήρωμαμε νόμους που δεν αναγράφονται πουθενά εξοικειωμένοισε στενά που συχνά θυμίζουν λαβύρινθο χωμένοιείναι το μη αναμενόμενο, γρίφος γι'αυτόν που δεν το περιμένειμην αφήσεις να γίνει αντιληπτό λοιπόν πως το χέρι σου τρέμει και φοβάσαιχωλένει κάθε κίνησή σου, παύεις να λειτουργείς, δεν θυμάσαιεξαπατάσαι, κάποτε κάπου χάθηκες, μα τώρα να 'σαι και πάλιτο στρες προσπαθείς να αποβάλλεις, μέσα απ'τη κρεπάλη τυφλό κήρυγμαδε ψάχνω στήριγμα, μου φτάνει που έχω πάνω απ'ολα εμένα,πάνω απ'ολα εσένα, πάνω απ'τα κεφάλια μας υψώνονται πολυόροφαασφυκτικά στιβαγμένα το φως δε περνάεικάτω απ'τις στέγες τους δρόμους το σκοτάδι κρατάειασήμαντος σα να 'σουνα σκουπίδι αν βρεθείς κατω το πλήθος σε πατάει αλήπητακαι προσπερνά δίχως καν να κοιτάει πίσωκι ίσως να μην επιθυμίσω κάποια πρόσωπαπου θέλω απ'τη μνήμη να σβήσωστην ηχορύπανση διαρκώς τα νεύρα σπάνεθλιμμένα βλέμματα που κρεμασμένα απ'τις σκαλωσιές μας κοιτάνεμοιάζουν πουλιά που χρόνια τώρα φυλακισμένα έχουν ξεχάσει να πετάνεψάχνοντας αγάπη εδώ που ζεις χάνεις το χρόνο σουστα δύσκολα καταλαβαίνεις πως πάντα είσαι μόνος σουεσύ και το άχρωμο τοπίο σου, εσύ, ο εαυτός σου κι η ψεύτικη εικόνα σουπριν ξαπλώσεις μες το φορείο σου..


Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2012

Σκότωσε ό,τι αγαπάς!!!





O Υπαρκτός Σουρεαλισμός για άλλη μια φορά σας προτείνει:

Την θεατρική παράσταση Σκότωσε ό,τι αγαπάς.

Πρεμιέρια 1η Φεβρουαρίου!!!

του ΑΛΕΞΗ ΣΤΑΜΑΤΗ

ΔΡΑΜΑΤΙΚΗ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ: Αλέξης Σταμάτης, Άρης Τρουπάκης

ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: Άρης Τρουπάκης

ΣΚΗΝΙΚΑ- ΚΟΣΤΟΥΜΙΑ- ΦΩΤΙΣΜΟΙ: Θοδωρής Χρυσικός

Παίζουν οι ηθοποιοί:

ΑΡΗΣ: Αντώνης Καρυστινός

ΚΑΤΕΡΙΝΑ: Δανάη Παπουτσή

H κεντρική ιδέα προέρχετα από το ομώνυμο μυθιστόρημα του συγγραφέα

Αθήνα 1980. Άρης, Μιχάλης Κατερίνα. Τρία νέα παιδιά που ζουν έντονα μέσα στον έρωτα, το όνειρο την περιπέτεια. Μιχάλης και Κατερίνα είναι ζευγάρι και τα δυο αγόρια οι καλύτεροι φίλοι. Οι δρόμοι τους αναπάντεχα, θα χωρίσουν.

Δεκατέσσερα χρόνια αργότερα, ο Άρης επισκέπτεται την φίλη την Κατερίνα. Τα πράγματα εχουν αλλάξει. Άρης και Κατερίνα έχουν πάρει εντελώς διαφορετικούς δρόμους. Η συνάντηση θα τους φέρει τους αντιμέτωπους με ένα παρελθόν που είναι μαζί τρυφερό, ρομαντικό, νοσταλγικό αλλα και άγριο. Ταυτόχρονα, κυκλοφορεί μια επείγουσα ανάγκη που στον πυρήνα της κρύβει ένα φοβερό μυστικό που σφράγισε την ζωή και των δυο τους

Συνήθως δραπετεύουμε στο όνειρο για να ξεχάσουμε την πραγματικότητα, όμως κάποιες φορές το όνειρο είναι τόσο άγριο που ξαναγυρνάμε πίσω σ΄ αυτήν.

Τιμές εισιτηρίων Β΄ Σκηνή Τετάρτη – Κυριακή 19 ευρώ/Φοιτητικό 16 ευρώ Σημεία πώλησης εισιτηρίων

Ταμείο Θεάτρου Κεφαλληνίας, Κεφαλληνίας 18 Κυψέλη

Βιβλιοπωλεία ΙANOS Σταδίου 24 και στο εμπορικό κέντρο Golden Hall στο Μαρούσι

Σε όλα τα καταστήματα της Forthnet

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2012

To exit


Του Γιώργου Γραμματικάκη,
Η μόνη μου επιθυμία είναι να εξέλθω. To exit. Να εξέλθω από αυτό που είναι σήμερα η πατρίδα, από όσα ζούμε καθημερινά και τα όσα προοιωνίζεται το μέλλον.Να εξέλθω. To exit. Οι πολιτικοί και τα καμώματά τους μου προκαλούν αποστροφή και μόνον τις «Ειδήσεις των 8» -τι είναι άραγε είδηση;- αφορούν η εκλογολογία και οι πληκτικές δηλώσεις τους. Δεν αντέχω άλλο την διαρκή συζήτηση για τα «μέτρα» που έπονται ή την δόση που εκκρεμεί, ούτε για το πόσο κρίσιμος είναι για πολλοστή φορά ο μήνας που διανύομε. Κουράστηκα να είμαι κι εγώ μέρος της μελαγχολίας, που όλο και περισσότερο τυλίγει τα πρόσωπα και τους δρόμους. Δεν αντέχεται η βεβαιότητα: Ότι αν προχωρήσουμε έτσι, μας μέλλονται χειρότερα δεινά, η τραγωδία ενεδρεύει.Να εξέλθω λοιπόν. Αυτό επιθυμώ. Έχω μάλιστα την υποψία ότι αυτό επιθυμούν και πολλοί άλλοι. Αυτό επιθυμούμε για τον καινούργιο χρόνο, που μετρά ήδη τα πρώτα του βήματα. Να εξέλθομε. Διότι, αντί η κρίση να φέρει στην χώρα την σοβαρότητα και την ευθύνη, έχει εκτραπεί σε μια περιδίνηση περί το μηδέν, σε μια αφόρητη φλυαρία με λίγο περιεχόμενο. Τον τόνο δίδουν πάλι οι πολιτικοί και οι πολιτικάντηδες, οι διανοούμενοι της εγωπάθειας, οι αναλυτές της δυστυχίας μας. Όπως ένα ποτάμι, που παρασύρει στην ορμητική ροή του σκουπίδια και λάσπες και στο τέλος κυριαρχείται από αυτά.Η μόνη λοιπόν λύση είναι: Το exit. Δεν αντέχεται άλλο μια καθημερινότητα, που ενώ η «κρίση» εκδηλώνεται σε κάθε της γωνία, επιμένει επίσης να μιλά ασταμάτητα για την κρίση. Αρνούμαι στο εξής να ακούσω όσους επαγγέλλονται διαρκώς την «σωτηρία» μας, αλλά και ορισμένους άλλους, που οραματίζονται την ταπείνωση και την επιστροφή μας στην «δραχμή». Με εξοργίζουν εκείνοι που δήθεν υπερασπίζονται τα ιερά και τα όσια του τόπου - ή την εθνική κυριαρχία μας - ενώ είμαστε οι Έλληνες που τον παραδώσαμε στο μπετόν και την ασχήμια. Δεν με συγκινεί πια ο θρήνος των συνδικαλιστών και των λογής «εκπροσώπων»: την εξουσία τους υπερασπίζονται μόνον, για την δική τους βολή ενδιαφέρονται συνήθως.Εμείς λοιπόν, όλοι οι άλλοι, είναι ανάγκη να εξέλθομε. Σε ένα σπουδαίο αλλά ελάχιστα γνωστό διήγημα του Ιουλίου Βέρν -το «Πείραμα του δόκτορος Οξ»- οι κάτοικοι μιας ολόκληρης πόλεως περιέρχονται αργά σε μια κατάσταση ανεξήγητη. Ο παραλογισμός και η ένταση κυριαρχούν. Η κατάσταση όμως αυτή εκτονώνεται ευθύς ως κάποιοι από τους κατοίκους περιπατήσουν τυχαία προς την κορυφή ενός λόφου. Εκεί ανακαλύπτουν και πάλι τον πραγματικό εαυτό τους, τις ξεχασμένες αξίες και τα πράγματα που τους συνδέουν. Η ερμηνεία δεν αργεί: Ένας παρανοϊκός επιστήμων, ο δόκτωρ Οξ, διοχέτευε στην πόλη και προς χάριν των πειραμάτων του ένα αέριο με καταστρεπτικές επιδράσεις στα νεύρα και την προσωπικότητα των κατοίκων. Αρκούσε ο καθαρός αέρας του λόφου, για να επανέλθουν οι τυχεροί σε ένα κώδικα αξιών και συμπεριφοράς, που περιόριζε την επίδραση των τοξικών αερίων.Έξω λοιπόν, προς τον καθαρό αέρα, προς την κορυφή του λόφου. Ας παραμερίσομε προσωρινά το πολύπλοκο ερώτημα: Ποιός άραγε ή ποιοί είναι εκείνοι, που διοχετεύουν τα τοξικά αέρια στην Πόλη; Νά'ναι λοιπόν το «σύστημα», οι ανάξιοι πολιτικοί, η τρόικα –ή μήπως μια Ευρώπη που ξέχασε τους πρωταρχικούς λόγους της υπάρξεως της; Με αυτά τα ερωτήματα ασχολούνται ωστόσο κατά κόρον οι πρωινές εκπομπές της τηλεόρασης, επίκαιρα αφιερώματα και ειδικά βιβλία, βαρύγδουποι αναλυτές και δημοσκόποι. Η ίδια η επιδημία δεν φαίνεται να τους ενδιαφέρει, κυρίως περιγράφουν τα συμπτώματα της. Εμείς εδώ, που δεν ακολουθούμε αυτό το ρεύμα, ας εστιάσομε στο μόνο εθνικό αίτημα: Έξω, στον καθαρό αέρα. Εκεί που κινούνται ακόμα άνθρωποι, με τις αδυναμίες και την μεγαλοσύνη τους και όχι τα θύματα ενός παρανοϊκού δόκτορα. Εκεί, που κυριαρχεί το ερώτημα «τι μπορούμε να κάνομε;» και όχι το εξαντλημένο «ποιος φταίει». Εκεί: Δίπλα στον άνεργο, όσοι μπορούμε, κοντά στα θύματα του δόκτορα Οξ, όσοι αντέχομε.To exit, φίλοι. Αυτό είναι το μόνο αίτημα -και όχι βέβαια οι εκλογές!- που έχει περιεχόμενο και σημασία. To exit: Από μια Ελλάδα, που σέρνεται πάλι από τις αμαρτίες και την πολιτική της ευτέλεια, στην άλλη Ελλάδα, την παράλληλη Ελλάδα, που δεν έπαυσε να υπάρχει. Εκεί βρίσκεται πάντοτε ο δάσκαλος, που διδάσκει σωστά τα παιδιά ή ο γιατρός, που δεν βλέπει τον πάσχοντα ως χαρτονόμισμα. Στην παράλληλη Ελλάδα ανήκουν οι άνθρωποι της Τέχνης που, συχνά ανέστιοι και πένητες, επιμένουν να δημιουργούν στο θέατρο, στη μουσική, στον κινηματογράφο. Εκεί πάλι ανήκουν όσοι κινητοποιούνται, χωρίς την αυτοπροβολή που επιδιώκουν άλλοι, για το καλό του διπλανού τους, για να διασωθεί μια ομορφιά που χάνεται, για να γίνει η σιωπηρή οργή μας φροντίδα και πράξη.
Είναι ο μόνος τρόπος: Tο exit. Από την Ελλάδα του κενού λόγου και του παροξυσμού, στην άλλη Ελλάδα, που υπάρχει δίπλα μας και μέσα μας. Ενώ όμως τα φωτεινά σήματα δείχνουν τον δρόμο, ας μην νομίσει κανείς ότι είναι εύκολος και ασφαλής. Κυρίως επειδή σε κάθε του στροφή, σε κάθε του πέρασμα, πρέπει να κοιτάζομε κατάματα τους νέους ανθρώπους και να ψιθυρίζομε ένα συγγνώμη.

Συνέντευξη με τον Στάθη Παναγιωτόπουλο!



1)Ραδιο αρβύλα και imagine,δύο ανατρεπτικές δουλειές σε τηλεόραση και ραδιόφωνο αντίστοιχα,τί από τα δύο γουσταρεις πιο πόλύ;
Σαφώς το ραδιόφωνο. Την τηλεόραση δεν την πολυ-χωνεύω, ειναι
άγριο σπορ...
2)Πώς προέκυψε ο imagine και η γνωριμία σου με τον Κανάκη και την παρέα;
Με τον Αντώνη γνωριζόμαστε απο το 1986-87, στον καιρό του πειρατικού ραδιοφώνου, είχαμε δουλέψει και λίγο μαζί, πάντα συμπαθιόμασταν. Με το Γιάννη είμαστε οικογενειακοί φίλοι εδώ και δεκαετίες, κάναμε πολλή παρέα, αλλά δεν είχαμε δουλέψει ποτέ μαζί. Είμαι
πανευτυχής που βρεθήκαμε!
3)Μερικά λόγια για το Μουσικό Δίαυλο;
Ωραίοι καιροί. Νοσταλγικά σκεπτόμενος, κατά συνέπεια
υποκειμενικά, ήταν μερικές από τις ωραιότερες, πιο δημιουργικές μέρες της ζωής
μου.
4)Θυμάσαι τον πρώτο δίσκο πού είχες πιάσει
στα χέρια σου;
Βεβαίως! Το Machine Head των Deep Purple, το αγόρασα
αντί 180 δραχμών από το Λαμπρόπουλο το 1974. Φυσικά το έχω ακόμη.
5)Ποιοί καλλιτέχνες ή συγκροτήματα σημάδεψαν την εφηβεία
σου;Λίγα πράγματα, τότε δεν είχαμε ποικιλία ακουσμάτων.
Deep Purple,Pink Floyd, Uriah Heep, Sex Pistols κυριως.
6)Από μικρός ήθελες να ασχοληθείς με τα μέσα μαζικής
ενημέρωσης;
Οχι ακριβώς. Ονειρευόμουν να γράφω σε μουσικά
περιοδικά-αυτό επεδίωξα, τα άλλα ηρθαν συμπτωματικά.
7)Σαν μαθητής πώς ήσουν;
Φλώρος αλλά και πολύ άτακτος, πολύ διαβασμένος αλλά ακαδημαικά μέτριος, του 16-17 δηλαδή.
8)Με την πολιτική πώς τα βλέπεις υπάρχει ελπίδα;
Η πολιτική δε με απασχολεί ιδιαίτερα, παρά μόνο σε παγκόσμιο
επίπεδο. Το κοινωνικό μας γίγνεσθαι στην Ελλάδα είναι που με
απελπίζει...
9)Υπάρχει κάποιο κόμμα που να σε εκφράζει κάπως ή να συμφωνείς;
Το ΚΚΕ, με την έννοια ότι από τους κακούς (κατά τη γνώμη μου) είναι ο λιγότερο κακός.
10)Πιστεύεις ότι τελικά ζούμε σε μια δικτατορία με δημοκρατικό φόρεμα;
Οχι, δεν το πιστεύω. Είμαι σίγουρος ότι η δημοκρατία είναι ισχυρή στην Ελλάδα. Καμμιά φορά, όμως, η βλακεία και η ελαφρομυαλιά υπερισχύουν.
11)Όντας και συ blogger πώς βλέπεις τη λογοκρισία που υφίστανται;
Δε νομίζω ότι υφίστανται λογοκρισία τα ιστολόγια, και ούτε πρόκειται να γίνει κάτι τέτοιο. Το
ποτάμι δε γυρίζει πίσω. Αυτοέλεγχο χρειάζονται μόνο, ώστε να μην πέσουν στα
χάλια των “παραδοσιακών” ΜΜΕ
.12)Με τη θρησκεία πώς τα πάς,από μακριά και αγαπημένοι;
Ακριβώς. Σέβομαι την πίστη των άλλων, αλλά για μένα όλα αυτά είναι ανύπαρκτα έως βλαβερά.
13)Η οικονομική κρίση έχει χτυπήσει τον κλάδο σας ή μήπως
έχουν βρει όλοι μια δικαιολογία για να πετάνε ανθρώπους στο δρόμο;
Και τα δύο ισχύουν. Είναι φαύλος κύκλος
.14)Υποστηρίζεις τη φράση δυο φορές αριστερά ισον δεξιά;
Να πω την αλήθεια, δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει...
15)Αλήθεια τι περιμένεις να δεις από έναν πολιτικό ηγέτη,τί θέσεις;
Να κάνει αυτό που ζητά η κοινή λογική χωρίς να υπολογίσει το
καταραμένο το πολιτικό κόστος. Να πει την αλήθεια. Δύσκολο, ε?
16)Για τα ναρκωτικά τί πιστεύεις,είσαι υπερ της
αποποινικοποιήσης;
Κάθετα υπέρ. Ολων, μαλακών, σκληρών, τα πάντα ελεύθερα. Η απαγόρευση μόνο πρόσθετα προβλήματα δημιουργεί.
17)Θα κατέβαινες σε πορεία με τους νέους και να σπάσεις και μια τράπεζα στο περασμά σου;
Οχι, δε βράζει το αίμα μου τόσο πια, αλλά δεν τους καταδικάζω σε καμμία περίπτωση, το θεωρώ εντελώς λογική αντίδραση.
18)Ποιά η γνώμη σου για τους μετανάστες,τελικά είναι τόσο επικύνδινοι όσο υποστηρίζουν πολλοί;
Οχι βέβαια! Αυτά είναι προπαγάνδα, υπεραπλουστεύσεις και μικρόνοια. Το πόσο ωφέλιμοι
είναι οι μετανάστες για την Ελλάδα μας το ξέρει όποιος διαθέσει έστω και 5 λεπτά
να σκεφτεί νηφάλια. Ποιός το κάνει αυτό όμως όσο κραυγάζει η τηλεόραση?
19)Ρίχνοντας μια πρόχειρη ματιά,βλέπεις γύρω σου κατάλοιπα του ναζισμού;
Επίδοξους μιμητές έχουμε πολλούς, ναι. Κατάλοιπα όχι. Εχει πεθάνει αυτή η ιστορία εδώ και 60
χρόνια.
20)Γυρνώ στη μουσική,τί αξιόλογο βλέπεις αυτό τον καιρό;
Πολλά, ασυνήθιστα πολλά, νέα ελληνικά αγγλόφωνα σχήματα. Στον αντίποδα, πολλές κουρασμένες, βαρετες δουλειές από τα ξένα μεγαθήρια. Τους τελείωσε η έμπνευση άραγε?
21)Ποιά είναι η μεγαλύτερη προσωπικότητα που έχεις συναντήσει από κοντά και τί θυμάσαι από αυτην την εμπειρία;
Ο Bob Dylan. Δεν τόλμησα να του μιλήσω. Ο George Harrison. Του έσφιξα το χέρι
τραυλίζοντας. Ο Roger Waters. Κατουρούσε δίπλα μου...
22)Αφου σε ευχαριστήσω,θα ηθελα να μου πεις το αγαπημένο σου
γνωμικο
“Το 90% είναι μισό μυαλό”. Μη μου ζητήσεις να το εξηγήσω, δεν
κάνει...
Τα σχολια δικα σας....