Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σκέψεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σκέψεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 8 Ιανουαρίου 2012

Γκρίζα Πολιτεία!


Αθήνα και επίσημα πλέον η πόλη φάντασμα.Η πόλη που παρακολουθεί Τρέμη και δεν βγαίνει να περπατήσει στην Ερμού.Η πόλη που προτιμάει το facebook από το ουίσκι στο μπαρ.Η πόλη που προτιμάει το γκρίζο από το πράσινο.Δύσκολοι καιροί σαφώς.Όταν πλέον μας κυβερνάνε και επίσημα οι τράπεζες και τα τσιράκια της Goldman Sachs,και καθημερινά ζούμε το δράμα έξοδος από το ευρώ εκεί πάει η κατάσταση.Θλίψη.Απογοήτευση.Όμως ας προσπαθήσουμε μέσα από το σκοτάδι να δούμε και λίγο φως.Κάπου θα υπάρχει.Τοίχο τοίχο άμα πάμε.Ας ψαχτούμε λίγο παραπάνω.Ας μην ακούσουμε το "πουτάνα στην ψυχή" του Οικονομόπουλου αλλά το sun is shining του Bob Marley.Όπως σοφά λέει ένας διανοούμενος της εποχής μας ο Γιάννης Ζουγανέλης.
Δεν θα μας τρελάνουν δεν θα μας αποδιοργανώσουν είναι ανίκανοι να μας διαλύσουν.Έχουμε ο ένας τον άλλον.Πρέπει να βρεθούμε μεταξύ μας οι άνθρωποι.Να εφαρμόζουμε την δημιουργικότητα μας. Να ενεργήσουμε,με γνώμονα το δίκαιο.Οι ιδεολογίες δεν πτωχεύουν όταν ισορροπούν ανάμεσα στην αλήθεια τον σεβασμό στον αδύνατο,τη πίστη στη πατρίδα το πολιτισμό. Ο καπιταλισμός αυτοαναιρείται,και όσοι τον στηρίζουν μισούν τους λαούς.Οι πολίτικοι διαπραγματεύονται συμφέροντα λίγων.Να προσέξουμε τις επιλογές μας,να δείξουμε τη δύναμη μας να τρομάξουν οι σιδεροθωρακισμενοιΚαι ας συνεχίσουμε στο ίδιο μήκος κύμματος με τραγουδάκι.Από Ψυχόδραμα.Που βάζει το μυαλό μας στην διαδικασία της σκέψης.Το τραγούδι λέγεται Γκρίζα Πολιτεία.
Τελικά δεν ήταν μια υπόθεση ρουτίνας όπως πίστευα τότε.Τελικά και ο διευθυντής και τα παιδιά με τα πόδια πάνω στα γραφεία, όταν γέλαγαν μαζί μου ήταν γιατί βλέπαν μακρυά..Όχι όμως τόσο μακρυά όσο εκεί που πρόκειται να φτάσω εγώ τώρα..Γλυστράς μέσα σου και είναι σαν να πέφτεις με αλεξίπτωτο.Κι αν κρατάς την αναπνοή σου και πηγαίνεις χωρίς να αντιστέκεσαι, θυμάσαι όλους αυτούς που έκαναν το ίδιο πριν από εσένα, όλους αυτούς που πέταξαν στο κενό κάτω από ένα λευκό αλεξίπτωτο.Ένα μάτσο κορόιδα και χαμμένους χωρίς μέλλον, δουλειά και ηλικία που κυνηγάν ακόμα ένα όνειρο με γυναικείο όνομα....Θα'χω λοιπόν καλή παρέα απόψε.. Ζωή φυτρώνει μέσα από το άψυχο τσιμέντοκαμμένη γη μετά το πέρασμα του μαύρου δράκουτο μέρος που άλλοτε ξεχείλιζε ζωή, κοιτάς τώρα τοπίο θανάτουτο χειρότερο όνειρο που είδαν ποτέ τώρα σ'επισκέπτεταικάτω από στολές κι άστρα κρύβεται, ανθρώπου μορφή πήρεπίσω από έδρανα καβατζωμένος να επιβάλλεται ύπουλα γιαψυχολογικό πόλεμο εκπαιδευμένος άριστα ματα εδάφη που όλοι στεκόμαστε σείονταιη ατμόσφαιρα μαρτυρά τη ψευτιάη καρδιά κι ο νους μας πάλι όπως ποτέ άλλοτε κάτι κάποιοι ψυλιάζονταικι άλλοι πρέφα το διάβολο πήρανξέρουν πως ανθρώπινα πάθη φωλιάζεικι ανάλογα μεταλλάσσεταικάθε από μέταλλο, όπλα, χρήμα μ'αίμα βαμμένογεννά καταστολής μέσα με προσωπικό κι υπηρέτεςνεκρές συνειδήσεις, αφέντες κι άντρεςο δράκος διψά για ψυχές κι ειδικά για αυτές που είναι αμόλυντεςκατατάσσομαι στον υπόγειο σταθμόμας αποκαλούν αλλιώς άγρυπνες οντότητεςχωμένοι σ' αβύσσους που φως δε φτάνεισε κορυφές που η έλλειψη οξυγόνου ίσως να τρελάνειμικρόφωνο κρατώ σαν φακό μες στο άπλετο σκότοςγια το επόμενο βήμα μου το ελάχιστο φωςπάσχει απ'το φαινόμενο domino, μείνουμε όλοι εκτόςανέλπιδος ρεαλισμός κι όποιος ποζάρει είναι περιττόςτώρα απ'τη λυρική μου κάνει να κείτεται νεκρός...

χαμένοι νόμοι, ενοποίηση, κόσμος φθοράςσκοτώνει μια γενιά που άνθισε μέσα στην ύπνωσηαγχόνη που σφιχτά τυλίγει το λαιμόστοιχειωμένα χαλάσματα και tethraμάστιγα, λιωμένη κόλαση σ'ένα κουτάλισφαίρα χωμένη στη θαλάμηπανικός, πλεκτάνη, μια φορά μονάχα φτάνειπούστης, μπάσταρδος κι αλάνισε τρελό χορό, σκόνη, κυνήγι δράκουφόβος, όλεθρος, θανατικές ποινές μπροστά στο πέρασμαφωνές που σε καλούν μες στη διάσπασηηρεμιστικών ακόρεστη κατάπωσηωδή στη νεκρανάσταση, φιάλες αίμα, άσπρες κόρεςγάγγραινα, πληγές, σάπιες επάνω σε ψυχέςαϋλες μορφές και ανασήστασηστη διαστροφή φονιάδες μέσα στα καλντερίμιαένα στρες, εικόνες βίαςεναρμονισμός στο κόσμο των δαιμόνωνόραμα εκτός συνόρων, ψύχωσημικρόφωνα και υπογραφές στη σιωπηλή εξέγερσηενέσιμη ουσία, ξένη μες στη γκρίζα πολιτεία,ξένη μες στη γκρίζα πολιτεία, ξένη μες στη γκρίζα πολιτεία...

ζωή φυτρώνει μέσα απ'το άψυχο τσιμέντο μόνηπροκαλώντας πόνο ψάχνοντας το αντίδοτο που το σκοτώνειμόνο φόνοι, μέσα από χέρι που χαρτιά διπλώνειμα τι να πεις για κάποιον άνθρωπο που ακόμα και την ίδια του μάνα σπρώχνειρε στο κάτω-κάτω βρώμικοι είμαστε όλοιμέσα στην βρώμικη πόλη, κινούμενη ασθένειαμισάνθρωποι ζουν βολεμένοι σαν κώλοι καβατζωμένοιαν έχεις κομμάτι μυαλό μπορείς να καταλάβεις τι συμβαίνειπαραμένω εκείνος που απ'τα λάθη του ακόμα μαθαίνεικάθε βήμα που με πάει προς τα πίσω ίσον μια ακόμα μέρα χαμένηεδώ που ο δυνατός επικρατεί, βλέποντας τον αδύναμο να πεθαίνειέχω τόσα πολλά να σκεφτώ για μένακι επιπλέον ε να δω πως θα κρατήσω ψυχραιμία'βαλαν το λυκο να φυλάει τα πρόβατα στη χώρα μουτον λένε αστυνομία, με χρώματα μπλεεξαπλώνεται σα γαμημένη επιδημίαχαρακτηριστικό της εποχής είναι η αλαζονίαβουτιά στη παρακμή κάθε λανθασμένη πορείαγκρία κτίρια, επήρεια, διαδρομές με διπλοχτυπημένα εισητήριαένα στα δεκα εκατομμύρια ίσον τίποτακι οπωσδήποτε μουλωχτοί που κινούνται ύποπταπαντού γύρω μας αξιοπρέπειας καρκίνωματο αφήνω, μα θα σκάσω μύτη κάποια στιγμή εκρεμμεί ξεπλήρωμαμε νόμους που δεν αναγράφονται πουθενά εξοικειωμένοισε στενά που συχνά θυμίζουν λαβύρινθο χωμένοιείναι το μη αναμενόμενο, γρίφος γι'αυτόν που δεν το περιμένειμην αφήσεις να γίνει αντιληπτό λοιπόν πως το χέρι σου τρέμει και φοβάσαιχωλένει κάθε κίνησή σου, παύεις να λειτουργείς, δεν θυμάσαιεξαπατάσαι, κάποτε κάπου χάθηκες, μα τώρα να 'σαι και πάλιτο στρες προσπαθείς να αποβάλλεις, μέσα απ'τη κρεπάλη τυφλό κήρυγμαδε ψάχνω στήριγμα, μου φτάνει που έχω πάνω απ'ολα εμένα,πάνω απ'ολα εσένα, πάνω απ'τα κεφάλια μας υψώνονται πολυόροφαασφυκτικά στιβαγμένα το φως δε περνάεικάτω απ'τις στέγες τους δρόμους το σκοτάδι κρατάειασήμαντος σα να 'σουνα σκουπίδι αν βρεθείς κατω το πλήθος σε πατάει αλήπητακαι προσπερνά δίχως καν να κοιτάει πίσωκι ίσως να μην επιθυμίσω κάποια πρόσωπαπου θέλω απ'τη μνήμη να σβήσωστην ηχορύπανση διαρκώς τα νεύρα σπάνεθλιμμένα βλέμματα που κρεμασμένα απ'τις σκαλωσιές μας κοιτάνεμοιάζουν πουλιά που χρόνια τώρα φυλακισμένα έχουν ξεχάσει να πετάνεψάχνοντας αγάπη εδώ που ζεις χάνεις το χρόνο σουστα δύσκολα καταλαβαίνεις πως πάντα είσαι μόνος σουεσύ και το άχρωμο τοπίο σου, εσύ, ο εαυτός σου κι η ψεύτικη εικόνα σουπριν ξαπλώσεις μες το φορείο σου..


Κυριακή 19 Ιουνίου 2011

Πανηγύρι παραπληροφόρησης.........


Μέσα σε μία βδομάδα έμαθα να είμαι πιο προσεκτικός,διότι ο κόσμος είναι λίγο μαλάκας,και ότι τον βολεύει ακούει.Φτιάχνεται,καβλώνει πως το λένε να "ριχνει" ανθρωπους.Αυτη η αρρώστεια μας τρώει χρόνια τώρα.Θυμάμαι όταν σκότωσαν τον Νίκο Σεργιανόπουλο,τα κοράκια της παραπληροφόρησης,τί πανηγύρι έστεισαν.Βλέπω σε σχόλια σε youtube,σε sites,blogs,τί ψέμματα λέγονται για διάφορες προσωπικότητες.Λυπάμαι ειλικρινά,που φτάνω σε σημείο να λέω,δεν πηδιέται,ας πουν ας γράψουν ότι θέλουν οι συμπλεγματικές κότες.Δημοσίευσα ένα κείμενο στο aixmi.gr το οποίο είχε ανταπόκριση και το γούσταρα,είχε θετικά σχόλια και ορισμένες ενστάσεις που μου άρεσαν.Αλλά είχε και κάτι παπαριές,που τι να πω,όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος;Μπα το σκυλοβαριέμαι,έχω καλύτερα πράγματα να κάνω.Για αυτό μην ακούτε και μην διαβάζετε "φήμες" και άλλες τέτοιες π...σες μπλε!Να έχουμε προσωπικότητα και να μην δίνουμε αφορμή σε καμία κουφάλα να μας κουνήσει το δάχτυλο,και να κάνει τον καμπόσο.Όταν μιλάς δημόσια,σχολιάζεσαι δεκτό,αλλά τα άλλα περι προσωπικού πάντα με εξόργιζαν,που τον ξέρεις;Το σταματώ εδώ.Καλή βδομάδα.



Προφητικο το βιντεο απο την ταινιαρα του Νικολαιδη.


Σάββατο 4 Ιουνίου 2011

Λύκοι θα υπάρχουν.......



.........όσο υπάρχουν πρόβατα.Στόχος της αυριανής πορείας είναι να μαζευτούν 100.000 "αγανακτισμένοι".Κόψτε ρε ανθρωποφάγοι δημοσιογραφίσκοι και bloggers τις ταμπέλες πια.Ποιοί είναι οι αγανακτισμένοι;Είναι όλοι αγανακτισμένοι για τους ίδιους λόγους;Ο Μάκης είναι ίδιος με τον Τάκη;Είναι ίδιος ο Γιώργος που κατεβαίνει επειδή τον απολύσανε με τον Κώστα που κατεβαίνει για να τραγουδήσει τον ακάθιστο ύμνο,τυλιγμένος με την ελληνική σημαία;Eίναι ίδιος ο μαθητής-φοιτητής που ζητάει δωρεάν παιδεία και αξιοκρατία με το κομματόσκυλο μαθητή-φοιτητή που κατεβαίνει για να "μπει" στη γκόμενα;Οπως σωστα παρατηρει ο Γιαννης Ζουμπουλακης στο Βημα:
Ανήκουν, δηλαδή, σε όλους εκείνους που δεν έχουν καμία σχέση με όλα όσα έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας τα οποία την οδήγησαν στο μαύρο χάλι όπου βρισκόμαστε.

Είναι οι αμόλυντοι, οι αγνοί, οι αθώοι, οι εξαπατημένοι. Δεν εξηγείται διαφορετικά.

Γιατί είμαι σίγουρος ότι κάθε αγανακτισμένος θα ξέρει ότι δεν φταίνε μόνο αυτοί που κάνουν τα ρουσφέτια αλλά και αυτοί που τα ζητούν.

Θα ξέρει ότι δεν φταίνε μόνο αυτοί που είναι το μέσον αλλά και αυτοί που το χρησιμοποιούν.

Θα ξέρει ότι δεν φταίνε μόνο αυτοί που εκλέγονται αλλά και αυτοί που τους έχουν ψηφίσει.

Θα ξέρει ότι δεν φταίνε μόνο αυτοί που λαδώνονται αλλά και αυτοί που δέχονται να λαδώσουν.

Θα ξέρει ότι δεν φταίνε μόνο αυτοί που έχουν κλέψει αλλά και αυτοί που ανέχονταν την κλεψιά.

Θα ξέρει ότι δεν φταίνε μόνο αυτοί που δέχονται το βρισίδι τώρα αλλά και αυτοί που τους έγλειφαν τότε.

Εφόσον λοιπόν οι αγανακτισμένοι τα ξέρουν όλα αυτά και δεν έχουν υποκύψει πουθενά, δικαίως βρίζουν και μουντζώνουν τους πολιτικούς.

Ο «αναμάρτητος πρώτος τω λίθω βαλέτω» δεν λένε;



Ο καθένας κατεβαινει στην πλατεία για το δικό του λόγο,ο καθένας ανήκει στον εαυτό του.Πάψτε λοιπόν να τους βαφτίζετε όλους.Όχι εγώ δε γουστάρω να διαδηλώνω με τον "κοιλαρά" του δημοσίου με τα ρουσφέτια και τις πουστιές.

YΓ Αυριο ας παμε να ενωσουμε τις φωνες μας με αυτους που βιωνουν την ιδια εξαθλιωση με μας.

Τετάρτη 2 Φεβρουαρίου 2011

Αναζητώντας Αλήθειες στα Άχυρα



Είναι ένα απ' αυτά τα βράδια που σίγουρα όλοι έχουμε ζήσει. Χαμένος στις σκέψεις μου με φάρμακο μια μπύρα,αναζητώντας αλήθειες που δε βρίσκονται. Αναρωτιέμαι τι είναι αληθινό στις μέρες μας. Η ιδεολογία και τα πιστεύω του καθενός; Αρχίζω να πιστεύω ότι ελάχιστοι είναι πλέον αυτοί που για μια ιδέα θα έδιναν όλο τους το "είναι" κι ας μην την έβλεπαν ποτέ να πραγματοποιείται. Γιατί δυστυχώς,ζούμε σε μια κοινωνία μαθημένη στο αραλίκι,γεμάτη από φραπεδοφόρους,άμυαλους φοιτητές που τους πλασάρουν για ιδανικά το χρήμα,τη φήμη,την καριέρα ακόμα κι αν χρειαστεί να πατήσουν επί πτωμάτων για να τ' αποκτήσουν. Κυριαρχεί ο γαμημένος ωχαδερφισμός,αφήνοντας ο ένας τον άλλο να βγάλει το ρημάδι το φίδι απ' την τρύπα και εντέλει παραμένει άθικτο.
Σειρά έχουν τα όνειρα του καθενός,τα οποία όσο μεγαλώνεις συνειδητοποιείς ότι ολοένα και απομακρύνονται από 'σένα,απογοητεύοντας τον ίδιο τον εαυτό σου μέρα με τη μέρα,νιώθοντας αναπηρία που ξέμεινες στις τελευταίες θέσεις στο κυνήγι του. Αληθινοί όμως παραμένουν αυτοί που συνεχίζουν να τα επιδιώκουν,δίνοντας μάχη καθημερινώς,προσκολλημένοι στο στόχο τους αγνοώντας τον κάθε μαλακισμένο φορέα που προσπαθεί να τους αποπροσανατολίσει
Αληθινά μένουν τα αισθήματα σου; Που καθημερινά προσπαθείς να ξεσπάσεις ,να διώξεις ό,τι σε βαραίνει,θέλοντας να ουρλιάξεις,να βρίσεις ώστε να μπορέσεις επιτέλους να κοιμηθείς ήσυχος τα βράδια,ήρεμος χωρίς τύψεις,ενοχές και έγνοιες. Σα να μην έφταναν αυτά περιτριγυρίζεσαι από ένα μάτσο υποκριτές,ψεύτες,δήθεν,γλείφτες καθιστώντας σε ανήμπορο να εμπιστευτείς,να πιστέψεις στις ανθρώπινες σχέσεις,στις υποσχέσεις...Καθιστώντας σε ανήμπορο να ελπίζεις.

Κι όμως,αναπνέω,πιστεύω σε μια ιδέα που ποτέ δεν εξήγησα στον εαυτό μου,συνεχίζω να ονειρεύομαι μέσα σε μια απ' τις πιο δύσκολες φάσεις της μέχρι τώρα ζωής μου,ελπίζοντας,ζώντας,προσπαθώντας να διακρίνω κι όχι να κρίνω τους ανθρώπους και να αποφεύγω τους "γυάλινους" ψευτοχαρακτήρες. Και επιτέλους κοιμάμαι ήρεμος,χωρίς τύψεις κι ενοχές,προσπαθώντας να βελτιώνω τον εαυτό μου και να 'μαι περήφανος για το άτομο που έχω απέναντι μου στον καθρέπτη.

ΥΓ1.Ευχαριστώ το μπλογκ που μου κράτησε συντροφιά αυτό το βράδυ της Τετάρτης,ώρα μία παρά και μου έδωσε την ευκαιρία να ξεσπάσω.

ΥΓ2.Το κείμενο αυτό είναι αφιερωμένο σ' όλους αυτούς τους "καρεκλάτους" που ελπίζω να τους ζώνουν τα φίδια.

Καληνύχτα...

Τρίτη 1 Φεβρουαρίου 2011


Και έτσι όπως κάθεσαι και επιθυμείς να ανοίξεις την τηλεόραση, πας να κάνεις την κίνηση και εν τέλει το σκέφτεσαι. Διότι λες "τώρα τι θα δω,και αυτό που θα δω είναι το αναμενόμενο ή υπάρχει καμιά ελπιδοφόρα εξέλιξη στα σκατά που συμβαίνουν εδώ και μέρες και κυριολεκτικά μας έχουν καταποντίσει; " Προφανώς και αναφέρομαι στην κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Αίγυπτος που απ' όσο φαίνεται θα την ταλανίζει για καιρό ακόμα. Από την μία, ευτυχώς που υπάρχει ακόμη ανθρώπινη συνείδηση και ορισμένα άτομα ξύπνησαν και εναντιώνονται σε όλα αυτά που απειλούν καιρό τώρα τα δικαιώματα και τις ελευθερίες τους,σχετικά με την τυραννική διακυβέρνηση του Χόσνι Μουμπάρακ. Από την άλλη, για πόσο ακόμα οι οικογένειες θα θρηνούν τους δικούς τους και θα μετράνε όλο και λιγότερα μέλη στις οικογένειες τους; Δηλαδή πρέπει αντί να εκσυγχρονιζόμαστε σαν κοινωνία και να βελτιώνουμε τις αντιλήψεις μας, να γινόμαστε έρμαια των επιθυμιών των ανωτέρων μας και να μας εκμεταλλεύονται βάσει των δικών τους θέλω; Πόσα χρόνια πίσω να πάω και να θυμηθώ μια παρόμοια κατάσταση σαν και αυτή της Αιγύπτου..οι άνθρωποι ζούνε ένα δεύτερο Πολυτεχνείο για να μπορούνε αύριο να κυβερνώνται από κάποια άτομα που να επιζητούν το καλύτερο δυνατό για την χώρα αυτή. Δεν τίθεται θέμα πλέον. Καταστρεφόμεθα. Να λάβω υπόψη μου κιόλας τα γεγονότα της Νομικής σχολής, όπου απήυδησαν οι άμοιροι οι μετανάστες,μα ήταν κάπως λάθος με το όλο θέμα της εξεταστικής που συνέπεσε. Θεωρώ ότι χάνονται οι ισορροπίες. Στο χάος, εκεί μας οδηγούν τα κόμματα με τις επί τω πλείστον ανούσιες πράξεις τους και επέρχεται σιγά σιγά η αναρχία. Καλύτερα. Αν καταργηθεί και το πανεπιστημιακό άσυλο τότε ας ψηφίσουμε και ως πολίτευμα την χούντα για να ολοκληρωθεί το γαμημένο αυτό show που μας προσφέρουν τα μίντια και οι πολιτικοί. And this my friend, is what they call "we should be ashamed of ourselves".

Σάββατο 22 Ιανουαρίου 2011

Αξίζει να διαβαστεί

Ένας άθεος καθηγητής της φιλοσοφίας συζητά με έναν φοιτητή του στο αμφιθέατρο του πανεπιστημίου, για την σχέση μεταξύ... επιστήμης και πίστης στον Θεό.

Καθηγητής: Λοιπόν, πιστεύεις στον Θεό;
Φοιτητής: Βεβαίως, κύριε.

Καθ.: Είναι καλός ο Θεός;
Φοιτ.: Φυσικά.

Καθ.: Είναι ο......

Θεός παντοδύναμος;
Φοιτ.: Ναι

Καθ.: Ο αδερφός μου πέθανε από καρκίνο παρότι παρακαλούσε τον Θεό να τον γιατρέψει και προσευχόταν σε Αυτόν. Οι περισσότεροι από εμάς θα προσπαθούσαν να βοηθήσουν αυτούς που έχουν την ανάγκη τους. Πού είναι η καλοσύνη του Θεού λοιπόν;
Φοιτ.: ..

Καθ.: Δεν μπορείς να απαντήσεις, έτσι δεν είναι; Ας ξαναρχίσουμε νεαρέ μου. Είναι καλός ο Θεός;
Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Είναι καλός ο διάβολος;
Φοιτ.: Όχι.

Καθ.: Ποιος δημιούργησε τον διάβολο;
Φοιτ.: ο.. .. Θεός..

Καθ.: Σωστά.. Πες μου παιδί μου, υπάρχει κακό σ' αυτόν τον κόσμο;
Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Το κακό βρίσκεται παντού, έτσι δεν είναι; Και ο Θεός έπλασε τα πάντα, σωστά;
Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Άρα λοιπόν ποιος δημιούργησε το κακό;
Φοιτ.: ...

Καθ.: Υπάρχουν αρρώστιες; Ανηθικότητα; Μίσος; Ασχήμια; Όλα αυτά τα τρομερά στοιχεία υπάρχουν σ' αυτόν τον κόσμο, έτσι δεν είναι;
Φοιτ.: Μάλιστα.

Καθ..: Λοιπόν, ποιος τα δημιούργησε;
Φοιτ.: ...

Καθ.: Η επιστήμη λέει ότι χρησιμοποιείς τις 5 αισθήσεις σου για να αναγνωρίζεις το περιβάλλον γύρω σου και να προσαρμόζεσαι σε αυτό. Πες μου παιδί μου, έχεις δει ποτέ τον Θεό;
Φοιτ.: Όχι, κύριε.

Καθ.: Έχεις ποτέ αγγίξει το Θεό; Έχεις ποτέ γευτεί το Θεό, μυρίσει το Θεό; Και τέλος πάντων, έχεις ποτέ αντιληφθεί με κάποια από τις αισθήσεις σου το Θεό;
Φοιτ..: ...Όχι, κύριε. Φοβάμαι πως όχι.

Καθ.: Και παρόλα αυτά πιστεύεις ακόμα σε Αυτόν;
Φοιτ.: Ναι.

Καθ.: Σύμφωνα με εμπειρικό, ελεγχόμενο και με δυνατότητα μελέτης των αποτελεσμάτων ενός φαινομένου πρωτόκολλο, η επιστήμη υποστηρίζει ότι ο Θεός δεν υπάρχει. Τι έχεις να απαντήσεις σε αυτό, παιδί μου;
Φοιτ.: Τίποτα. Εγώ έχω μόνο την πίστη μου.

Καθ.: Ναι, η πίστη. Και αυτό είναι το πρόβλημα της επιστήμης.


Φοιτ: Κύριε καθηγητά, υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε θερμότητα;
Καθ.: Ναι.

Φοιτ.: Και υπάρχει κάτι που το ονομάζουμε κρύο;
Καθ.: Ναι.

Φοιτ.: Όχι, κύριε. Δεν υπάρχει. Μπορεί να έχεις μεγάλη θερμότητα, ακόμα περισσότερη θερμότητα, υπερθερμότητα, καύσωνα, λίγη θερμότητα ή καθόλου θερμότητα. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται κρύο. Μπορεί να χτυπήσουμε 458 βαθμούς υπό το μηδέν, που σημαίνει καθόλου θερμότητα, αλλά δεν μπορούμε να πάμε πιο κάτω από αυτό. Δεν υπάρχει τίποτα που να ονομάζεται «κρύο». «Κρύο» είναι μόνο μια λέξη, που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε την απουσία θερμότητας. Δεν μπορούμε να μετρήσουμε το κρύο. Η θερμότητα είναι ενέργεια. Το κρύο δεν είναι το αντίθετο της θερμότητας, κύριε, είναι απλά η απουσία της.

Στην αίθουσα επικρατεί σιγή...

Φοιτ.: Σκεφτείτε το σκοτάδι, καθηγητά. Υπάρχει κάτι που να ονομάζουμε σκοτάδι;
Καθ.: Ναι, τι είναι η νύχτα αν δεν υπάρχει σκοτάδι;

Φοιτ.: Κάνετε και πάλι λάθος, κύριε καθηγητά. Το «σκοτάδι» είναι η απουσία κάποιου άλλου παράγοντα. Μπορεί να έχεις λιγοστό φως, κανονικό φως, λαμπερό φως, εκτυφλωτικό φως.. Αλλά, όταν δεν έχεις φως, δεν έχεις τίποτα και αυτό το ονομάζουμε σκοτάδι, έτσι δεν είναι; Στην πραγματικότητα το σκοτάδι απλά δεν υπάρχει. Αν υπήρχε θα μπορούσες να κάνεις το σκοτάδι σκοτεινότερο.
Καθ.: Που θέλεις να καταλήξεις με όλα αυτά, νεαρέ μου;

Φοιτ.: Κύριε, θέλω να καταλήξω ότι η φιλοσοφική σας σκέψη είναι ελαττωματική...
Καθ..: Ελαττωματική!; Μήπως μπορείς να μου εξηγήσεις γιατί;

Φοιτ.: Κύριε καθηγητά, σκέφτεστε μέσα στα όρια της δυαδικότητας. Υποστηρίζετε ότι υπάρχει η ζωή και μετά υπάρχει και ο θάνατος, ένας καλός Θεός και ένας κακός Θεός. Βλέπετε την έννοια του Θεού σαν κάτι τελικό, κάτι που μπορεί να μετρηθεί. Κύριε καθηγητά, η επιστήμη δεν μπορεί να εξηγήσει ούτε κάτι τόσο απλό όπως την σκέψη. Χρησιμοποιεί την ηλεκτρική και μαγνητική ενέργεια, αλλά δεν έχει δει ποτέ, πόσο μάλλον να καταλάβει απόλυτα, αυτήν την ενέργεια. Το να βλέπεις το θάνατο σαν το αντίθετο της ζωής είναι σαν να αγνοείς το γεγονός ότι ο θάνατος δεν μπορεί να υπάρξει αυτόνομος. Ο θάνατος δεν είναι το αντίθετο της ζωής: είναι απλά η απουσία της. Τώρα πείτε μου κάτι, κύριε καθηγητά. Διδάσκετε στους φοιτητές σας ότι εξελίχτηκαν από μια μαϊμού;
Καθ.: Εάν αναφέρεσαι στην φυσική εξελικτική πορεία, τότε ναι, και βέβαια.

Φοιτ.: Έχετε ποτέ παρακολουθήσει με τα μάτια σας την εξέλιξη;
Καθ.: ..

Φοιτ.: Εφόσον κανένας δεν παρακολούθησε ποτέ την διαδικασία εξέλιξης επιτόπου και κανένας δεν μπορεί να αποδείξει ότι αυτή η διαδικασία δεν σταματά ποτέ, τότε διδάσκεται την προσωπική σας άποψη επί του θέματος. Τότε μήπως δεν είστε επιστήμονας, αλλά απλά ένας κήρυκας;
Καθ.: ..

Φοιτ.(προς την τάξη): Υπάρχει κάποιος στην τάξη που να έχει δει τον εγκέφαλο του κ.καθηγητή; Που να έχει ακούσει ή νιώσει ή ακουμπήσει ή μυρίσει τον εγκέφαλο του κ.καθηγητή; Κανένας. Άρα σύμφωνα με τους κανόνες του εμπειρικού, ελεγχόμενου και με δυνατότητα προβολής πρωτόκολλου, η επιστήμη μπορεί να ισχυριστεί ότι δεν έχετε εγκέφαλο, κύριε. Και αφού είναι έτσι τα πράγματα, τότε, με όλο τον σεβασμό, πώς μπορούμε να εμπιστευτούμε αυτά που διδάσκετε, κύριε;
Καθ.: Μου φαίνεται ότι απλά θα πρέπει να στηριχτείς στην πίστη σου, παιδί μου.

Φοιτ.: Αυτό είναι, κύριε.. Ο σύνδεσμος μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού είναι η ΠΙΣΤΗ. Αυτή είναι που κινεί τα πράγματα και τα κρατάει ζωντανά..

Το όνομα του νεαρού φοιτητή ήταν ALBERT EINSTEIN.

ΥΓ. Θέλω να τονίσω ότι το κείμενο δεν είναι δικό μου και να ευχαριστήσω το φίλο μου Δημήτρη που μου το έστειλε. Πηγή: http://24wro.blogspot.com/